جهش بیسابقه هزینههای ساخت و کمیابی مصالح، معماری شهری را با بحران هویت و کیفیت مواجه کرده که در این تلاطم اقتصادی، پافشاری کارفرمایان بر کاهش هزینهها به قیمت افت ۲۵ تا ۵۰ درصدی کیفیت پروژهها و حذف بیسروصدای عناصر زیباییشناختی تمام شده است. این روند، با به حاشیه بردن معماران خلاق، معماری اصیل و هویتمند ایرانی را به کالایی لوکس با سهمی زیر ۲۵ درصد در ساختوسازها تبدیل کرده است.