تهران علی رغم استقبالی محتاطانه از یادداشت تفاهم، هیچ تمایلی به تلقی آن به عنوان نقطه عطف نهایی در روابط خود با واشنگتن نشان نداد. تجربههای گذشته از توافق الجزایر در سال ۱۹۸۱، سیاست مهار دوگانه در دهه ۱۹۹۰ تا توافق هستهای ۲۰۱۵ و خروج یکجانبه آمریکا از آن در سال ۲۰۱۸، این باور را در درون حاکمیت ایران تقویت کرده که مشکل نه در امضای توافقنامهها، بلکه در تضمین تداوم آنها است.