ما را به سخت‌جانی خود واقعا این گمان نبود!

باید وسط معرکه بود تا فهمید «یک سال» چطور می‌تواند طعم عمر چند نسل را عوض کند؛ از مزۀ گسِ بلاتکلیفی و تعلیق، تا تلخ‌کامی از بین رفتن آنچه با خونِ‌ دل ساخته بودیم و شوریِ خونِ از دست دادن جان‌های عزیزی که یا در قطعه ۴۲ بهشت زهرا آرام گرفته‌اند، یا تصویر گورهای دسته‌جمعی‌شان جایزه‌های بین‌المللی می‌گیرد، یا در هر نقطه‌ای از این سرزمین که برای ذره‌ذره خاک آن جنگیده‌ایم، به آغوش خاک بازگشته‌اند.