ترامپ هرگز صلح‌طلب نبوده است

با اشاره جنگ ویتنام و حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ و همچنین تهدیدهای ترامپ برای حمله به مکزیک و تصرف جزیره گرینلند که تحت پرچم دانمارک است، خاطر نشان کرد: گفتن اینکه این بی‌نظمی جهانی جدید چگونه به نظر می‌رسد، دشوار است اما آنچه مشخص است، این است که یک ترامپ بدون محدودیت که بر اساس انگیزه‌های جنگ‌طلبانه دیرینه خود عمل می‌کند، می‌تواند انواع هرج و مرج را در سه سال باقی مانده از ریاست جمهوری خود ایجاد کند.

رسانه آمریکایی در یادداشتی تحلیلی با اشاره به تمایلات جنگ‌طلبانه رئیس جمهور ایالات متحده در گذشته و حال، تاکید کرد که  ترامپ هرگز صلح‌طلب نبوده است.

به گزارش ایسنا، در سال ۲۰۲۳، «جی. دی ونس» سناتور وقت به یک دلیل بزرگ از نامزدی ریاست جمهوری «دونالد ترامپ» حمایت کرد: وعده ترامپ برای تعهد به صلح. ونس نوشت: «او در سال ۲۰۲۴ از حمایت من برخوردار است، زیرا می‌دانم که او آمریکایی‌ها را بی دلیل برای جنگ به خارج از کشور نخواهد فرستاد.»

اکنون سال ۲۰۲۶ است و ونس که حالا دیگر معاون «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکاست در موقعیت نامناسبی برای دفاع از یکی از بی‌پرواترین حملات نظامی ایالات متحده در طول زندگی‌اش قرار گرفته است: تلاشی آشکار برای تغییر رژیم در ونزوئلا با ربودن رئیس‌جمهور آن از اطاق خوابش.

وبگاه خبری –تحلیلی ووکس با این مقدمه نوشت: این اغراق نیست. ترامپ روز شنبه در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت که «آمریکا اکنون ونزوئلای پس از مادورو را اداره می‌کند.» مقامات دولت آمریکا نیز گفته‌اند که «دلسی رودریگز» معاون رئیس‌جمهور ونزوئلا یا طبق دستورات آمریکا حکومت خواهد کرد یا خیر. یکی از این دستورات، این است که به شرکت‌های نفتی آمریکایی اجازه داده شود نفت خام ونزوئلا را استخراج کنند و درآمد حاصل از فروش آن برای تأمین مالی فعالیت نظامی ایالات متحده در این کشور استفاده شود.

در اصل، ترامپ خواستار آن است که ونزوئلا به یک رعیتِ امپراتوری آمریکا تبدیل شود و هزینه این امتیاز را بپردازد. اگر این کار را نکند، با حمله دوم و بسیار بزرگتر - و حتی به طور بالقوه یک تهاجم - مواجه خواهد شد.

با این حال، ممکن است این اتفاق نیفتد. شاید رودریگز به نوعی توافق دست یابد، یا تهدیدهای ترامپ توخالی از آب درآید. این اولین بار نخواهد بود.

اما این واقعیت که آمریکا حتی در تلاش برای نوعی تغییر رژیم با استفاده از باج‌گیری‌ است که با ربودن بی‌شرمانه یک رهبر خارجی آغاز شد، گواه این است که ونس و بسیاری دیگر که اصرار داشتند ترامپ نوعی صلح‌طلب است، فریب خورده‌اند.

رسانه آمریکایی در ادامه این اقدام ترامپ را جنگ برای رسیدن به نفت توصیف کرد و افزود: برخلاف آنچه پیش از این به نظر می آمد، ترامپ هرگز صلح‌طلب نبوده است. او هیچ‌گاه با حمله «جورج دبلیو بوش» (رئیس جمهر اسبق آمریکا) به عراق مخالفت نکرده بود؛ او علناً از آن حمایت کرده بود. او همچنین از جنگ ایالات متحده در لیبی در سال ۲۰۱۱ حمایت کرده بود و در مبارزات انتخاباتی خواستار مداخله ایالات متحده در جنگ داخلی سوریه بود.

اما ترامپ همواره خود را طرفدار صلح معرفی کرده است. او در جریان مبارزات انتخاباتی ۲۰۲۴ گفت: «اگر کامالا هریس (رقیب انتخاباتی دمکرات او) پیروز شود، فقط مرگ و ویرانی در انتظار است، زیرا او نامزد جنگ‌های بی‌پایان است. من نامزد صلح هستم.»

و این دیدگاه در واقع به مرکز داستان‌گویی‌های ترامپ تبدیل شد که هم توسط متحدانش و هم توسط ناظران شخص ثالث تکرار می‌شود. نگاهی که کاملاً با سابقه دوره اول ریاست جمهوری او در تضاد بود و با جهان‌بینی صریح خود ترامپ نیز در تضاد قرار دارد.

در اینجا باید به یک موضوع خاص مربوط به ونزوئلا پرداخته شود؛ دغدغه دیرینه ترامپ در مورد تصرف ذخایر نفتی خارجی. اگرچه این تنها انگیزه ربودن مادورو نیست و به عنوان یک موضوع عملی واقعاً منطقی نیست اما واضح است که این موضوع نقش مهمی در ذهن ترامپ داشته، همانطور که سال‌ها چنین بوده است.

او در سال ۱۹۸۷ از ایالات متحده خواست تا به ایران حمله و نفت آن را تصرف کند. در سال ۲۰۱۱، او مداخله امپریالیستی ایالات متحده در جنگ داخلی لیبی را پیشنهاد داد: «من فقط در صورتی به لیبی علاقه‌مند هستم که نفت آن را تصرف کنیم.» همچنین در سال ۲۰۱۳، تغییر موضع خود در قبال عراق را - از حامی جنگ به منتقد - نوعی سرخوردگی از امتناع آمریکا از امپریالیسم آشکار دانست.

و در سال ۲۰۱۹، ترامپ به عنوان رئیس جمهور، نیروهای آمریکایی را برای تصرف میادین نفتی سوریه فرستاد و ادعا کرد که «ما نفت را نگه می‌داریم» تا در آینده توسط اکسون موبیل توسعه یابد. این طرح به جایی نرسید - تا حدودی به این دلیل که خود اکسون از بازی در این عرصه خودداری کرد.

در این میان، مدافعان ترامپ که او را نامزد صلح می دانند، وقتی در مورد این نکات تحت فشار قرار می‌گیرند، مدت‌هاست که به همان خط فکری قبلی خود بازمی‌گردند: اینکه ترامپ در طول دوره اول ریاست جمهوری اش هیچ «جنگ جدیدی» را آغاز نکرده است.

این جمله همیشه یک ترفند بود که توجه را از چگونگی تشدید چشمگیر جنگ‌هایی که آمریکا از قبل در آنها درگیر بود، منحرف می‌کرد.

به عنوان مثال، او در عراق و سوریه، محدودیت‌های دوران ریاست جمهوری اوباما را در مورد استفاده از زور که برای جلوگیری از تلفات غیرنظامیان طراحی شده بود، حذف کرد و منجر به سه برابر شدن مرگ غیرنظامیان ناشی از بمب‌های ایالات متحده نسبت به جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، مداخله کوزوو در سال‌های ۱۹۹۸-۱۹۹۹ و جنگ لیبی شد. مسخره است که رئیس جمهوری را با این نوع آمار تلفات، صلح طلب نامیده شود.

ووکس همچنین به مواردی اشاره کرده که در آنها ترامپ با اقدمات تنش زا و تهدیدآمیز، ایالات متحده را به جنگ با قدرت های منطقه ای نزدیک کرد و نوشت: ازجمله در سال ۲۰۲۰، او «قاسم سلیمانی» ژنرال ارشد ایرانی را ترور کرد - یک اقدام جنگی آشکار با جمهوری اسلامی که به راحتی می‌توانست از کنترل خارج شود.

به طور خلاصه، ترامپ در دوره اول ریاست جمهوری خود بارها ثابت کرد که حاضر به پذیرفتن ریسک جنگ‌های جدید بوده است.

اکنون نیز به نظر می‌رسد سیاست او در مورد حملات پهپادی به قاچاقچیان مواد مخدر در کارائیب که ظاهراً با هدف ریشه‌کن کردن «تروریسم مواد مخدر» انجام شده، راه را برای ربودن مادورو باز کرده که کاخ سفید آن را به عنوان یک اقدام قانونی با هدف محاکمه او به اتهامات مربوط به مواد مخدر توجیه کرده است.

و سوالی که مطرح می شود، این است که آیا این تندروی به جنگی گسترده‌تر با ونزوئلا در صورت امتناع این کشور از اجابت خواسته‌های ترامپ، تبدیل خواهد شد یا خیر.

در حال حاضر، دلسی رودریگز با لحنی جسورانه در سخنرانی روز شنبه خود گفت: «ما دیگر هرگز مستعمره نخواهیم شد.» ترامپ روز یکشنبه در مصاحبه با نشریه آتلانتیک تهدید به تشدید تلافی‌جویانه کرد و گفت: «اگر او کار درست را انجام ندهد، بهای بسیار سنگینی خواهد پرداخت، احتمالاً بهایی سنگین‌تر از مادورو.»

به نوشته وبگاه آمریکایی، اگر رودریگز در قدرت بماند و به مبارزه ادامه دهد، ترامپ دو انتخاب خواهد داشت: هیچ کاری نکند و تهدیدهایش را پوچ جلوه دهد، یا به آنها جامه عمل بپوشاند. اگر مورد دوم باشد، خصومت او می‌تواند منجر به تشدید فاجعه‌بار اوضاع شود.

وقتی سیاست خارجی ترامپ را اساساً خصمانه درک کنید، کم‌کم عظمت دوران جدید سیاست جهانی را درک خواهید کرد. و این‌طور نیست که ایالات متحده در گذشته جنگ‌طلب نبوده باشد. این حتی اولین باری نیست که ایالات متحده برای دستگیری اجباری یک رهبر آمریکای لاتین که به دست داشتن در قاچاق مواد مخدر متهم شده، حمله‌ای را آغاز کرده است.

ووکس با اشاره جنگ ویتنام و حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ و همچنین تهدیدهای ترامپ برای حمله به مکزیک و تصرف جزیره گرینلند که تحت پرچم دانمارک است، خاطر نشان کرد: گفتن اینکه این بی‌نظمی جهانی جدید چگونه به نظر می‌رسد، دشوار است اما آنچه مشخص است، این است که یک ترامپ بدون محدودیت که بر اساس انگیزه‌های جنگ‌طلبانه دیرینه خود عمل می‌کند، می‌تواند انواع هرج و مرج را در سه سال باقی مانده از ریاست جمهوری خود ایجاد کند.

اگرچه مداخله نظامی ایالات متحده بسیار مسبوق به سابقه است اما نوع خاص آن که ترامپ مد نظر دارد، یعنی امپریالیسم عریان پیشامدرن با حمایت یک ارتش مدرن در سراسر جهان، بی سابقه است.

آمریکایی‌ها باید برای اتفاقات بسیار بسیار بد آماده باشند.

منبع : ایسنا