خلق قهرمان بومی، پیش از خلاقیت، نیازمند سرمایهگذاریهای کلان بر بازارپردازی است؛ زیرساختی که غیبت آن، گسستی عمیق میان دو صنعت انیمیشن و بازیسازی ایران ایجاد کرده است. در زیستبومی که تحریمها افقها را بسته، چالش اعتماد مانع از همافزایی صنف انیمیشن و بازی شده و استودیوها در فاز بقای اقتصادی توان قصهگویی را از دست دادهاند، خلق قهرمان از دل بازی را بیشتر میتوان شبیه به یک رویا توصیف کرد.