بحران علوم انسانی پدیدهای تازه نیست؛ از دهه ۱۹۶۰ هشدارهایی درباره کمبود بودجه، ضعف بازار کار دانشگاهی و فاصله گرفتن علوم انسانی از مخاطب عمومی مطرح بوده است. اما آنچه امروز این بحران را پیچیدهتر کرده، تمرکز بیسابقه منابع مالی در دست یک بازیگر خصوصی درآمریکا است. بنیادی چندمیلیارددلاری که عملاً به اصلیترین منبع تأمین مالی علوم انسانی تبدیل شده و همزمان، با تغییر اولویتهای خود، مسیر پژوهش و آموزش آمریکا را به سمت الگویی سیاسیتر و کارکردگراتر سوق داده است. مسئله فقط این نیست که چه پروژههایی …