تهران شهر توافق‌های نانوشته

در این شهر، سنت و مصرف‌گرایی، فردیت و جمع‌گرایی، کنترل و آزادی، هم‌زمان حضور دارند؛ آنها بدون آنکه حذف شوند، وجود دارند. این همزیستی عاریه‌ای نیست بلکه حاصل تجربه شهروندانی است که دست به یک انتخاب نانوشته زده‌اند. آنها فرهنگی که مبتنی بر سازگاری و مذاکره میان تفاوت‌ها است را جست‌وجو کرده‌اند. آنان حذف و یا نادیده انگاری را به نوعی گفت‌وگوی دایمی و مداوم برای رسیدن به افق‌های زیستی در پهنه خواسته‌های مشترک انتخاب کرده‌اند.