وفاق میتواند لحظهای از هماهنگی باشد، اما گفتوگو، جریان مداوم فهم است. یکی آرامش میآور و دیگری معنا. و جامعهی انسانی بیش از آرامش، به معنا نیاز دارد. وفاق، سکون میآورد؛ گفتوگو، رشد. جامعهای که چندصدا را میشنود، خود را زنده نگه میدارد و جامعهای که در پی وحدت بیگفتوگوست، آرام میمیرد.