به وقت حکمت عملی

شاید در شرایط کنونی، نخست، افزون بر تقویت و فعال‌تر‌کردن دیپلماسی رسمی، با مجال‌دادن به چهره‌های مقبول و ملی و علمی و فرهنگی(در داخل و خارج) باید دیپلماسی را در گستره‌ی بی‌فرسنگ مردمان(نه تنها دولت‌ها) گسترش داد. دوم، با نشان‌دادن نشانه‌هایی، اراده‌ی معطوف به تغییر و عبور از آن‌چه بسیاری از مردمان را بر احساس نارضامندی، بی‌قدرتی، بیگانگی، مهجوری، بی‌تأثیری و... داشته، این بسیاران را نسبت به آمدن آن روز خوشی که با آنان آشتی باشد، امیدوار کرد.