«قایقسواری در تهران» تلاشی است برای روایت تنهایی، زیستن و مکالمه در شهری که بیش از هر چیز با شلوغی و صدا شناخته میشود؛ فیلمی کمحادثه، گفتوگومحور و متکی بر رابطه که همزمان نقاط درخشان و لغزشهای آشکاری دارد و بیش از آنکه یادآور جهان سینمایی رسول صدرعاملی باشد، ما را به فضای دیالوگنویسی پیمان قاسمخانی نزدیک میکند.