پلاسما که از آن با عنوان «حالت چهارم ماده» یاد میشود، از دهه ۱۹۶۰ در علوم فیزیک و مهندسی شناخته شده بود اما ورود آن به عرصه پزشکی بسیار دیرتر و با تحولات فناورانه مهمی همراه بود. پلاسماهای غیرحرارتی یا پلاسمای سرد که قادرند در دماهای نزدیک به محیط عمل کنند، امکان تماس مستقیم با بافتهای زنده را فراهم ساختند و نقطه آغاز پلاسماپزشکی (Plasma Medicine) شدند.