خراسان یشت در دوازده بند

این سرود بلند با نام خراسان آغاز می‌شود؛ سرزمینی که شاعر آن را نه صرفاً جغرافیا، بلکه افق پیدایش نور می‌بیند. در آغاز، جهان هنوز در خاموشی و پوشیدگی عدم آرمیده است و سپیده‌ای که تاریکی را می‌شکافد، از سوی خراسان سر برمی‌آورد. از همین لحظه، خراسان در شعر به صورت مشرق وجود ظاهر می‌شود؛ جایی که خورشید معنا، دانایی و بیداری از آن طلوع می‌کند.