استعفای کریس ورمالد به عنوان عالیترین کارمند دولت و دبیر کابینه انگلیس، تنها یک خبر اداری نبود؛ این کنارهگیری، بهمثابه بیرون کشیده شدن نخ اول از پارچهای پوسیده بود که سالها با عنوان «حاکمیت قانون»، «شفافیت نهادی» و «اخلاق لیبرال» به جهان عرضه میشد. آنچه با این استعفا نمایان شد، نه یک خطای مدیریتی بلکه برملا شدن عمق یک رسوایی ساختاری در مرکز قدرت و تمدن غرب است؛ رسواییای که نام آن سالهاست لرزه بر اندام نخبگان سیاسی و اقتصادی انداخته: پرونده جفری اپستین.