خبر درگذشت رضا رویگری در اولین روز بهمن نهتنها موجی از اندوه بلکه پرسشهایی جدی را درباره مسئولیتپذیری نهادهای متولی هنر برانگیخت. بازیگری که با آثاری چون «مختارنامه»، «ملکوت» و «دارا و ندار» در حافظه جمعی ایران جاودانه شد، در روزهای سخت بیماری در میان انبوهی از وعدههای عملی نشده تنها نماند اما آنکه به یاریاش شتافت نه خانه سینما، که صداوسیما بود.