یوزپلنگانی که با من دویده‌اند

نویسندگان زیادی نیستند که کاراکترهای داستان‌شان شاعرانه حرف بزنند و در یک جمله یک تصویر را به نمایش بگذارند. از طرف دیگر، داستان‌های کوتاه زیادی هم نیستند که بعد از خواندن‌شان و به‌خاطر فضا و اتمسفر روایت، مخاطب تا مدت‌ها درگیر داستان بماند اما بیژن نجدی در مجموعه داستان «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند‌» هردوی این کارهای بدیع و سخت را انجام داده.