مادران شهید و آفرینش قدرت برای وطن 

 در میان انبوه خبرهای مرتبط با جنگ رمضان، ویدئوی کوتاهی را دیدم که در آن بانویی پرچم ایران را به‌دست گرفته و چشم انتظار رسیدن تابوت‌های فرزندان شهیدش است. همزمانی اندوه چشمان و تبسم لبان، تلاقی صلابت و وقار، سادگی گفتار و عمق معنای کلمات آن بانو، ذهنم را رها نمی‌کند. کلمات و جملات بی‌پیرایه‌اش که بدون لکنت بیان می‌شد، آرایه‌های ادبی نداشت اما به ‌لحاظ دستوری منسجم بود که نشان می‌داد از عمق جانش برآمده‌اند.