دنبال احترامم؛ نه شهرت

سال‌هاست که دیگر کمتر نامش در تیتراژ‌ها دیده می‌شود؛ کمتر جلوی دوربین می‌آید و کمتر روی پرده‌های سینما یا قاب تلویزیون حضور دارد. اما مگر می‌شود از دهه‌هایی سخن گفت که «خانه به دوش»، «پدرسالار» و «آئینه» تماشاگران را به خود خیره می‌کردند و نام غلامحسین لطفی را از قلم انداخت؟ مگر می‌توان خاطره «اصلان» در خانه به دوش را فراموش کرد یا تأثیر اجتماعی و خانوادگی اپیزود‌های ماندگار «آئینه» را نادیده گرفت؟