وقتی زنگ مدرسه به صدا درمیآید همه چیز برای بیشتر بچهها شبیه هم است؛ اما برای برخی کودکان، صداها بلندتر، نورها تیزتر و نگاهها سنگینترند. حضور یک کودک اوتیسمی در کلاس عادی فقط جابهجایی یک صندلی در ردیف دانشآموزان نیست؛ آزمونی است برای انعطاف نظام آموزشی، صبوری معلم و میزان بلوغ یک جامعه در پذیرش تفاوتها. پرسش اصلی این نیست که آیا این کودکان «میتوانند» در مدرسه عادی درس بخوانند بلکه این است که آیا ما توانستهایم مدرسهای بسازیم که برای همه بچهها جا داشته باشد؟