در لحظهای که عقربههای تاریخ بر روی دقیقهی «تصمیمِ بزرگ» ایستاده بود، پیامِ رهبر فرزانه انقلاب همچون صاعقهای بر شبِ تاریکِ تردیدها فرود آمد و افق را با نورِ «عزت و مصلحت» روشن ساخت. این پیام، نه صرفاً یک تاییدیه بر متنی دیپلماتیک، بلکه رستاخیزِ ارادهای بود که نشان داد دیپلماسی در قامتِ انقلاب اسلامی، نه از موضعِ احتیاج، که از سکویِ «اقتدارِ درونزا» سخن میگوید.