تاریخ، در لحظات نادر خود، نه با رفتوآمد اشخاص، بلکه با «تحول در مرتبه حضور حقیقت» تعریف میشود. گاه انسانی در بستر یک امت، چنان با حقیقت در هم میآمیزد که وجود او دیگر یک فرد نیست، بلکه به «ظهور یک معنا» بدل میشود؛ و در این مرتبه، حتی غیبت ظاهری او نیز، نه فقدان، بلکه شکلی دیگر از حضور است.