حکمرانی در جمهوری اسلامی ایران همواره با یک چالش نظری و عملی روبهرو بوده است: «تلفیق نظریه ولایتفقیه با ساختار دولت/ملت مدرن». تاریخ ۴۷ ساله انقلاب نشان میدهد که توازن میان اختیارات رهبری و مسئولیتهای رئیسجمهور، گاه دستخوش تنشهایی شده که کارآمدی نظام را با چالش مواجه کرده است. دوره ریاستجمهوری آیتالله شهید رئیسی را باید «نقطهعطف» و «عصر طلایی» در حل این تعارضات و ارائه الگوی حکمرانی تراز دانست.