زیر سقف آسمان در دل طبیعت کلاسهایی برپا میشود که شاید هیچ شباهتی به مدارس شهری نداشته باشند اما در دلشان امید و آینده موج میزند. مدارس عشایری و روستایی با وجود همه کمبودها، همچنان یکی از اصلیترین ستونهای عدالت آموزشی در کشور محسوب میشوند. در چنین فضایی معلمان عشایری همپای خانوادهها و دانشآموزان، مسیرهای طولانی کوچ را پشت سر میگذارند تا چراغ یادگیری خاموش نشود؛ معلمانی که با توجه به همراهی با کوچ، بیشتر شبیه مسافران همیشگیاند، در نگاه تکتک کودکان عشایر، آیندهای روشنتر را نظاره میکنند.