در آستانه برگزاری مذاکرات ایران و ایالات متحده در اسلامآباد، صحنه تحولات نهتنها نشانی از آرامش ندارد بلکه بیش از هر زمان دیگری به یک وضعیت پیشبحرانی شباهت پیدا کرده است؛ آتشبسی که قرار بود سکوی پرش به سمت دیپلماسی باشد، اکنون به نماد بیاعتمادی و میدان آزمون ارادهها تبدیل شده است. در چنین فضایی، گفتوگوها در دل یک تقابل فعال و «با دست بر ماشه» شکل میگیرد.