ساعت‌ شنی ‌خاورمیانه، زنگ آخر

خاورمیانه... گاهی به نظر می‌رسد شبیه یک ساعت شنی غول‌پیکر باشد که کشتزارهای امید را به مرداب ناامیدی تبدیل می‌کند. هر لحظه که می‌گذرد، آدم‌ها از دست می‌روند و شن‌های درون ساعت، بی‌تفاوت جابه‌جا می‌شوند. هر رفتنی، ردپایی از خود به‌جا می‌گذارد اما تفاوت اینجاست: شن‌ها دوباره به جای خود بازمی‌گردند اما آدم‌ها... آنها هرگز برنمی‌گردند. داستان‌شان در یک تیتر خلاصه می‌شود: «ساکن خاورمیانه».