رونمایی از کتاب «شاهی که آخر شد» از سوی عباس سلیمینمین بار دیگر بحث بر سر چگونگی روایت تاریخ معاصر ایران را به صدر توجهها آورده است؛ تاریخی که نه فقط میدان رقابت روایتهای داخلی، بلکه صحنهای از منازعه بر سر حافظه جمعی، اسناد آرشیوی و بازنمایی چهره پهلویها در پژوهشهای معاصر است. در سالهای اخیر، فاصلهگذاری نسل جدید با تجربه زیسته قرن گذشته، در کنار انبوه روایتهای رسانهای و دانشگاهی، پرسشهایی جدی درباره منبعشناسی، اعتبار اسناد و نسبت تاریخنگاری با قدرت ایجاد کرده است. سلیمینمین در این …