ایران ۱۳۵۷، کشوری بود با استانها و روستاهایی که مانند جزیرههای کوچک، در میان اقیانوسی بیکران از محرومیت پراکنده بودند. روستاهای دورافتاده، مناطق مرزی و جغرافیاهای صعبالعبور، نه در اولویت برنامهریزی بودند و نه در محاسبات توسعه تا خدماتی به آن برسانند. انقلاب اسلامی اما با طرح یک مطالبه بنیادین و شعار عدالت و رفع فقر ساختاری، این سیستم تثبیتشده را برهم زد.