پذیرش آگاهانه بیماری‌های سخت، پایه آرامش و امید است

بیمار نباید احساس کند که دیگر «عادی» نیست. سعی کنید تعاملات روزمره را تا حد امکان طبیعی نگه دارید. اگر بیمار توانایی انجام کار‌های ساده‌ای را دارد، او را در آنها مشارکت دهید تا حس مفید بودن و استقلال‌اش حفظ شود. همچنین، ایجاد کانال‌های ارتباطی مستقیم با تیم درمان، به بیمار و خانواده احساس امنیت می‌دهد