سالها شنیدن سخنرانیهای رهبر شهید، نوعی عادت آشنا و دلنشین بود؛ آنقدر آشنا که گاهی چند بار تکرارشان میکردم، گو در این تکرار، چیزی عمیقتر از معنا را کشف میکردم؛ شاید آرامش، شاید حجت، یا صرفاً لذت شنیدن آن لحن خاص. با هدف تسکین غمی که پس از عروجش، همه وجودم را در برگرفته بود، بار دیگر به شنیدن سخنان گذشتهشان بازگشتم، اما در میانه همین بازشنیدنها، دوباره لحظاتی ناب برایم تداعی شد