رضا پهلوی بهعنوان فرزند آخرین شاه ایران، ناگزیر با پیشینه پهلویسم تعریف میشود؛ میراثی که برای بخشی از جامعه نوستالژیک و برای بخش بزرگتری، همراه با سرکوب، نابرابری و حذف سیاسی است. مشکل اینجاست که نامبرده، هرگز بهطور روشن نسبت خود را با این گذشته مشخص نکرده است. نه نقد شفافی از ساختار سلطنت پیشین ارائه داده و نه مرز روشنی میان خود و آن نظام ترسیم کرده است