جادوی اسفنج‌های سخنگو؛ چرا در ایران زبان عروسک‌ها از انسان‌ها برنده‌تر است؟

تاریخ رسانه در ایران ثابت کرده که عروسک‌ها هرگز صرفاً ابزار سرگرمی کودکان نبوده‌اند، بلکه در نقش مفسران سیاسی، منتقدان طبقاتی و سوپاپ اطمینان فرهنگی، باری سنگین‌تر از بازیگران واقعی را به دوش کشیده‌اند. این گزارش در یک سفر تبارشناسانه، از «مخمل» و «پسرخاله» تا «بچه» و «جناب‌خان» را کالبدشکافی کرده است؛ روایتی از فرمول اسرارآمیز عروسک‌هایی که خطوط قرمز ممیزی را دور می‌زنند و به سخنگویان ناخودآگاه جمعی ما بدل می‌شوند.