در سینمای استنلی کوبریک، چشم ها فقط یک جزئیات بصری نیستند، آنها به ابزاری برای روایت، تعلیق و نفوذ به ذهن شخصیت ها تبدیل می شوند. کوبریک با استفاده از نماهای بسته و نگاه های مستقیم به دوربین، حس اضطراب، قدرت و گاهی جنون را به شکلی کم نظیر به مخاطب منتقل می کند.