در سالهای اخیر، میلیاردها دلار خسارت ناشی از محدودیت انرژی به زنجیره فولاد تحمیل شده است؛ خسارتی که در نهایت به تراز پرداختها، اشتغال و رشد اقتصادی منتقل میشود. در شرایطی که کشور به ارزآوری غیرنفتی نیاز مبرم دارد، چنین رویکردی بیش از آنکه «مدیریت ناترازی» باشد، نوعی خودتحریمی صنعتی است.