برخلاف بسیاری از پستانداران که دقایقی پس از تولد راه میافتند، نوزاد انسان تا ماهها حتی قادر به نگه داشتن سر خود نیست. زیستشناسان تکاملی معتقدند این درماندگیِ مطلق، نه یک نقص، بلکه یک «معامله استراتژیک» در مسیر تکامل است؛ جایی که طبیعت میان مغزهای بزرگ، راه رفتن روی دو پا و محدودیتهای انرژی مادر، تعادلی شکننده برقرار کرده است.