نمایشگاه «برای ایران» را میشود از دو زاویه دید؛ یا مثل اغلب گزارشهای رسمی، آنرا رویدادی امیدبخش و نشانه «زنده بودن هنر» دانست، یا کمی بیشتر در آن مکث کرد و پرسید این همه امید دقیقا قرار است کدام بحران را حل کند. بحران روانی؟ اقتصاد فروریخته هنر؟ یا شکاف عمیقی که میان نهادهای فرهنگی و خود هنرمندان شکل گرفته است؟