وقتی سازمان از لبه خطر فاصله میگیرد یا در موقعیتی قرار دارد که میتواند به افقهای تازه فکر کند، منطق مدیریت تغییر میکند. در اینجا مسأله فقط ماندن نیست، بلکه ساختن، گسترش دادن و یاد گرفتن است. اگر در وضعیت بقا، معیار اصلی تصمیم این بود که «چه چیزی را باید حفظ کنیم؟»، در وضعیت توسعه پرسش اصلی این است که «چه چیزی را باید بسازیم که هنوز وجود ندارد؟»