چارلی چاپلین: در اوج شهرت، خودم را غرق در تنهایی و اندوه می‌دیدم

نردبانی به قطار تکیه دادند تا من بتوانم از آن بالا رفته و خودم را به مردم نشان دهم. در این‌جا هم همان برنامه سابق را مجبور بودم تکرار کنم.