رواندرمانگران نیز انساناند؛ آنها هم ممکن است خسته شوند، فرسوده شوند، احساس بنبست کنند یا درگیر دردهایی شوند که از بیرون دیده نمیشوند. شاید یکی از مهمترین افسانههای رایج این باشد که «کسی که درمانگر است، خودش نیازی به درمان ندارد.» در حالیکه مراقبت از سلامت روان، یک استثنا برای هیچکس قائل نیست؛ حتی برای کسانی که هر روز به درمان دیگران کمک میکنند. این خبر، یادآوری مهمی برای همه ماست: همانقدر که حواسمان به سلامت روان دیگران هست، از زخمها، خستگیها و سلامت روان خودمان هم غافل نشویم.