اولین سازمان بین‌المللی که ایران به آن پیوست، در سال ۱۸۶۵ در دوره ناصرالدین‌شاه بود

در ایران به نگاه‌های «مانوی» به روابط بین‌الملل عادت شده است (روابط بین‌الملل را به شکل دوگانه، سیاه و سفید، خیر و شر می‌بینیم) و حتی ممکن است به نوعی در برخی موارد به سیاست‌گذاری هم منجر شده باشد.