صبح یک روز معمولی، هوشنگ کاووسی مقاله ابراهیم گلستان را درباره فیلم «قیصر» خواند. بعدازظهر همان روز به سینما رفت تا فیلم را ببیند. اما وقتی از سالن بیرون آمد، چیزی جز «تأسف برای وقت از دست رفته» با خود نداشت. نه برای فیلم، که برای گلستان. از همانجا بود که قلم به دست گرفت و نقدی نوشت تند و تازه به نظر میرسد. کاووسی که روزگاری در پاریس سینما را در سطح آکادمیک آموخته بود، در ایران به جای فیلم ساختن، به «آموختن دیدن» به مخاطب پرداخت. این تکنگاری، داستان زندگی اوست؛ کسی که بنیانگذار نقد تحلیلی سینما …