۱۳ سال پس از مرگ یک نابغه

جلیل شهناز، که در نشریه‌های خارجی به عنوان «یکی از بهترین سولیست‌های موسیقی جهان» معرفی شده بود، و حسن کسائی ساز خود را با ساز او گره‌خورده می‌دانست و محمدرضا شجریان خود را شاگردش معرفی می‌کرد، به معنای واقعی استاد بی‌بدیل تار بود، یک موسیقیدان و هنرمند واقعی. شهناز در حقیقت همان فردی است که پرویز یاحقی درباره او گفت: «شهناز دفتر تار را بست.»