سیاست خارجی ایران در چهار دهه اخیر، حول گفتمان «تعاملگرایی ضدنظام سلطه» صورتبندی شده است. این نوشتار با واکاوی پنج دوره متمایز از عملگرایی بازسازیمحور تا جنگ ترکیبی، نشان میدهد که این گفتمان چگونه با حفظ اصول ثابت، در روشها و تاکتیکها تکامل یافته و با چالشهای ساختاری، اقتصادی و منطقهای مواجه شده است.