میتوان تصور کرد جهانی را که در آن نیاز به تحصیل برای یادگیری اطلاعات خام از میان رفته، زیرا هر پرسش در کسری از ثانیه پاسخ داده میشود یا جهانی که کار فیزیکی و ذهنی بر عهده ماشینهاست و انسان تنها تماشاگر است. در چنین شرایطی اگر معنای زندگی به کار و تحصیل وابسته باشد، ناگزیر به پوچی میانجامد. اما اگر معنا را در تجربه، عشق، خلاقیت و ارتباط انسانی جستوجو کنیم، هوش مصنوعی میتواند رفیقی باشد که ما را از سطح نیازهای ابتدایی فراتر ببرد و به قلمروهای تازهای سوق بدهد.