گاهی انسان در میان شلوغی زندگی، آرزویی در دل دارد که شاید هرگز به چشم ندیده باشد. برای نویسنده، آن دلتنگی نامی جز کربلا ندارد؛ سرزمینی که پیش از آنکه مقصد قدمها باشد، پناهگاه و منزلگاه دلهاست و امید زیارتش، سالهاست در گوشهای از جانش روشن مانده و خاموش نمیشود.