امیر مؤمنان در حکمت بیستوپنجم نهجالبلاغه، با اشاره بر اینکه فریادرسی درماندگان و غمزدایی از رنجدیدگان میتواند کفاره گناهان بزرگ باشد، نگاهی عمیق به مفهوم توبه و جبران در آموزههای دینی دارد؛ نگاهی که بر اساس آن، بازگشت حقیقی از خطا تنها با استغفار زبانی محقق نمیشود، بلکه به اصلاح رفتار، جبران حقالناس و روی آوردن به عمل صالح، بهویژه در عرصه یاریرسانی به دیگران، انجام میپذیرد.