آنچه تهران و واشنگتن را پس از دههها تقابل به نقطه توافق رساند، نه معجزه اعتماد و نه تغییر ماهیت دشمنیهای قدیمی بود؛ بلکه درک مشترکی از هزینههای فزاینده رویارویی و محدودیتهای قدرت بود. سهند ایرانمهر در این یادداشت مینویسد توافق احتمالی میان ایران و آمریکا را بیش از آنکه بتوان پیروزی مطلق یک طرف یا شکست کامل طرف دیگر دانست، باید محصول فرسایش یک منازعه طولانی و محاسبهای واقعگرایانه از توازن هزینه و فایده تلقی کرد.