«ما»ی ایرانی که منحصر به مذهب و قوم نیست، در «شاهنامه» به‌وجود می‌آید/ زبان شاهنامه، قصد حذف زبان‌های دیگر را ندارد

مهری بهفر، شاهنامه‌پژوه گفت: ملی‌گرایی کهن شاهنامه به شدت همگرایانه، متواضع و ظریف است. هرگونه افزودنی وارداتی این تعادل را به هم می‌زند. تأکید بسیار به «امت» در مقابل «ملت» همین کار را می‌کند. وقتی خیلی زیاد به فارسی تأکید شود و نه آن شکل کاملاً طبیعی که در شاهنامه وجود دارد، اقوام دیگر این حس را خواهند داشت که شاهنامه مال آن‌ها نیست. درحالی‌که در شاهنامه کلمات ترکی، سریانی، یونانی و عربی هست و هیچ‌گونه ایدئولوژی برای حذف آن‌ها وجود نداشته است.