روزنامه روسی: آنکارا به همراه باکو در قفقاز جاه‌طلبی…

روزنامه روسی: آنکارا به همراه باکو در قفقاز جاه‌طلبی…
به گزارش خبرآنلاین، تاراسوف استانیسلاف در مقاله ای برای روزنامه رگنیوم روسیه نوشت: دولت جدید ایران به پیروزی های سیاسی در عرصه خارجی و کاهش تنش سیاسی در عرصه داخلی نیاز دارد. اما، فعلا، در تهران، در حال هضم واقعیت های ژئو پلیتیک جدیدی هستند که پس از جنگ دوم قرا باغ در منطقه ایجاد شده است. تصمیم های مهم در راه است. سعید خطیب زاده خبر داده که احتمال دارد، ابراهیم رئیسی در روز ۲۸ ماه نوامبر در دوشنبه، و در حاشیه اجلاس سازمان همکاری های اقتصادی با الهام علی اف دیدار کند. خطیب زاده این رویداد احتمالی را با سفر شاهین مصطفی اف به تهران مرتبط دانست. از قرائن چنین برمی آید که در جریان مذاکرات مصطفی اف در تهران، دیدار شخصی دو رئیس جمهور بحث و بررسی شده است.  گفتنی است که در روابط رئیسی و علی اف، ظرافت های خاصی از ویژگی های پروتکلی با زمینه سیاسی وجود دارد. خطیب زاده می گوید که برای روسای جمهوری دو کشور، دیدارهای دو جانبه در چارچوب اجلاس ها امری طبیعی است. در حقیقت، چنین نیز است. اما، اصطلاح «دیدار در حاشیه» نشانگر مشخصه مهمی است: این رویداد اصلی نیست که به خاطر آن، به اجلاس آمده باشند، اگرچه، نباید دستیابی به برخی از توافق ها و بروز تغییرات در مواضع کشورها در چنین قالبی را رد کرد. موضوع از این قرار است که پس از جنگ دوم قرا باغ، میان ایران – ترکیه – آذربایجان، شکاف هایی ایجاد شد که طرفین به دلایل گوناگونی و با انگیزه های متفاوت برای سرپوش گذاشتن آن تلاش کردند. در حال حاضر، تهران در سیاست خود در منطقه تجدید نظر می کند. در گذشته، در آنجا، سلطه طلبی روسیه حاکم بود و اکنون، آنکارا شروع به نشان دادن جاه طلبی های ژئوپولتیک کرده که در اتحاد با باکو، یک عامل قدرتمند در شمال ایران را ایجاد می کند. واقعیت عینی این است که این نیرو به طور بالقوه، قادر است، بر روند رویدادها در مناطقی از ایران که آذری نشین هستند، تاثیر گذار باشد. افزون بر آن، تهران آشکارا، از نگرانی خود از افزایش روز افزون نفوذ اسرائیل در آذربایجان سخن می گوید. اما، در حال حاضر، ایران برای انجام یک بازی ژئو سیاسی مستقل در ماورای قفقاز، به غیر از منابع تاریخی و نمادین از منبع دیگری برخوردار نیست. از این رو، از میان تمامی گزینه های پیشنهادی، یکی را ترجیح می دهد که در گذشته، کمتر مورد انتظار بوده است: ایجاد نوعی کمربند محافظ در اتحاد با روسیه. در حال حاضر، تهران تحت تاثیر جدی دو عامل قرار دارد: سیاست های مرتبط با انزوای آن در عرصه بین المللی و مهار آن در ماورای قفقاز که غرب خواهان آن است و همچنین، تلاش های فزاینده اقوام خاص (آذری ها و کردها) برای حفظ هویت خود. ایران در تلاش است تا زمان کسب کند. در تهران به این موضوع واقف هستند که پویایی تغییرات ژئوپولتیکی در خاورمیانه، توزیع مجدد عرصه های نفوذ را در دستور کار قرار می دهد. بی جهت نیست که بسیاری از کارشناسان فعال شدن سیاست ایران در رویکرد روسیه را با هدف تشکیل کمربند حفاظتی در ماورای قفقاز مرتبط می دانند. از این رو، مکث ایران در برقراری روابط جدید با ترکیه و آذربایجان قابل درک است. در حال حاضر، تهران نیاز به پیروزی مهمی دارد که معنای آن، کاهش تنش های داخلی در رابطه با گروه های قومی مانند عرب های اهواز، بلوچ ها در جنوب شرقی و کردها در شمال غربی و آذری ها در شمال کشور می باشد. بی جهت نیست که درگیری با آذربایجان و مشکلات با ترکیه در پس زمینه برنامه های اطلاعاتی ایران محو شده است تا فرصتی برای گرم شدن روابط دیپلماتیک ایجاد شود. در تهران، در حال هضم واقعیت های ژئوپولتیکی جدید هستند. احتمال دارد که شراکت راهبردی میان ترکیه، ایران و آذربایجان تحقق نیابد و این مثلث فرو بریزد. باید منتظر ماند و دید که در آینده چه اتفاقی خواهد افتاد. 311311