اگر صفحه را درست نمی‌بینید اینجا را کلیک کنید

بی‌ریشه‌ها!
«یا رب مبــاد آنکه گـــــدا معتبــــر شود» / گر معتبر شود ز خلق و خدا بیخبر شود منظــورِ از گدا نه تهیدستی است به مــال / بی ریشـهها کی شجــــر با ثمـــــر شـود آنکس که با دغــل به نوایی رسیـده است / بهر طمـــع به هر کسی خـم تا کمر شود آنکو که از کرامت ذاتیش بهـره ای است / خدمتگزار، کی پی نفــع و ضـــــرر شود آنکو ورا دغــدغه است همــت کمـــک / خون می خورد تا شب یلــــدا سحر شود پرهیــــز کن ز سِفله و از خیـــر او گـــذر / لطفش معطلی است و گه درد ســر شود عقل آن بود که خوب ز خوبتر جــدا کند / نی رخش خویش وانهد و سوی خـر شود رکن اصیــــل خـــانه بود بهــــر تربیــت / بی خـــانمـــان صیـــد به هر بی هنر شود پرهیــز کن ز حیله و بس کن جــــدال را / هر گز مخـــواه بهر کسی در بـــه در شود آنکو که خـادم است و فکرش بود نجات / یارب مبـــاد گمشدة بحــــر و بــر شود بس قصههــــا به مثنـــــوی مولوی عیــان / کـو اهــــل دل تا ز ضمیــــرش خبر شود باری «رضا» دعــــا بنما هــر کسی که او / از فتنه هــــا گریزد و اهـــــل نظـــــر شود ۶۵۶۵