این نوشته، درصدد دفاع مطلق از آرای عبدالکریم سروش نیست؛ چرا که برخی دیدگاه های او در حوزه وحی، شریعت، معرفت دینی و نسبت دین و قدرت، قابل نقد و محل مناقشه اند. سخن اصلی آن است که نقدِ فکری باید بر پایه استدلال، سند و اخلاق باشد، نه توهین، تهمت و تخریب.