سپهبد شهید «شادمانی» طراح هندسه‌ دفاعی ایران در نبردهای سرنوشت‌ساز

خبرگزاری مهر-گروه استانها-اکرم محمدی: سردار سپهبد شهید «علی شادمانی» را باید در تلاقی دو دنیای به‌ظاهر متفاوت جست‌وجو کرد، یکی شور جوانی در کوه‌های صعب‌العبور کردستان و دیگری تدبیر راهبردی در اتاق‌های فکر عالی‌ترین سطوح نظامی کشور.

مسیر او از سال ۱۳۵۸ آغاز شد؛ زمانی که با پیوستن به سپاه پاسداران، الفبای مردانگی را در کوران حوادث آموخت. از فرماندهی محور سرپل ذهاب و سپاه پاوه تا فرماندهی لشکر ۳۲ انصارالحسین(ع)، او بیش از آنکه یک فرمانده باشد، یک «هم‌رزم» بود که عطر شهادت را در خطوط مقدم استشمام کرده بود. با پایان دفاع مقدس، گویی ماموریت او رنگ‌وبوی تازه‌ای گرفت؛ از فرماندهی قرارگاه نجف اشرف و لشکر ۴ بعثت تا سکان‌داری دانشگاه پیاده، او ثابت کرد که دانش نظامی در دستان یک مومن انقلابی، تبدیل به سدی نفوذناپذیر می‌شود.

آنچه شهید شادمانی را از هم‌قطارانش متمایز می‌کرد، نه لیست طولانی مسئولیت‌هایش در اداره عملیات ستاد کل نیروهای مسلح یا حضور راهبردی در قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص)، که «شخصیت چندبعدی» او بود. او تجسم عینی یک پارادوکس زیبا بود از مردی که در عین قاطعیت نظامی، قلبی سرشار از مردم‌داری و تعامل داشت.

شجاعت او نه در هیجان کاذب، که در «خرَد راهبردی»‌اش ریشه داشت. او «ولایت‌مداری» را نه به شعار، که در «عمل مومنانه» معنا کرد. شهید شادمانی، هنرمند پیوند دادن بود؛ پیوند ایمان عمیق با محاسبات دقیق نظامی، و پیوند تجربه میدانی با تفکر راهبردی. برای او، فرماندهی یک شغل نبود، یک «هدایتگری» بود که از اخلاص قلبی‌اش سرچشمه می‌گرفت.

شهید شادمانی تکیه گاهی برای امنیت کشور بود

پس از سال‌ها حضور موثر در جایگاه معاونت هماهنگ‌کننده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص)، تقدیر چنین بود که او وارث سنگری شود که پیش از او توسط سردار سپهبد شهید غلامعلی رشید پس از ترور ناجوانمردانه‌ رژیم صهیونیستی فرماندهی می‌شد. شهید شادمانی با پذیرش فرماندهی قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص)، در بحبوحه‌ یکی از پیچیده‌ترین جنگ‌های تاریخ معاصر، نه تنها یک فرمانده، که یک «تکیه‌گاه» برای امنیت ایران بود.

این شهید گرانقدر در اوج میدان نبرد، آنگاه که دانش نظامی‌اش به کارآمدترین شکل خود رسیده بود، سرانجام به فیض رفیع شهادت نائل آمد.

علی مساوات پژوهشگر و رزمنده دفاع مقدس هشت ساله در گفت‌وگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: شهید والامقام سردار سپهبد «حاج‌علی شادمانی»از فرماندهان برجسته و استراتژیک نظام جمهوری اسلامی ایران بود که عمر پربرکت خود را وقف دفاع از آرمان‌های انقلاب اسلامی کرد.

وی ادامه داد: شهید شادمانی در سال ۱۳۳۵ متولد شد، همگام با موج خروشان انقلاب در سال ۱۳۵۷ با لبیک به فرمان حضرت امام خمینی(ره)، خدمت سربازی را رها کرده و به صفوف مردم پیوست.

این پژوهشگر دفاع مقدس با اشاره به اینکه پس از پیروزی انقلاب، سردار شادمانی در سال ۱۳۵۸ به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی همدان درآمد، افزود: پیش از آغاز جنگ تحمیلی، ایشان با حضور فعال در غائله‌های کردستان در مناطق مریوان، مهاباد، گیلان غرب و صلوات‌آباد، با ضد انقلاب به مبارزه پرداخت.

مساوات ادامه داد: شهید شادمانی در تابستان سال ۱۳۵۹ نیز با هوشمندی، نقش موثری در خنثی‌سازی کودتای موسوم به «نقاب» در پایگاه هوایی شهید نوژه همدان ایفا کرد و توانست توطئه ضدانقلاب و کودتای آمریکایی در پایگاه شهید نوژه را در نطفه خنثی کند.

وی تصرح کرد: با شروع شرارت‌های دشمن در پاسگاه‌های مرزها در مرداد ۱۳۵۹، ایشان به یاری نیروهای ارتش و ژاندارمری شتافت و پس از آغاز جنگ تحمیلی در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹، نقش‌آفرینی‌های خود را در عرصه‌های نبرد تثبیت کرد.

این رزمنده دفاع مقدس با بیان اینکه یکی از اقدامات کلیدی شهید شادمانی در آن ایام، مدیریت پادگان «ابوذر» همدان تحت فرماندهی ایشان بود، افزود: شهید شادمانی به هزاران نیروی بسیجی آموزش‌های مقدماتی و تکمیلی رزمی را یاد دادند.

مساوات بیان کرد: شهید شادمانی در سال ۱۳۶۰ به عنوان فرمانده عملیات سپاه همدان منصوب شد و در محور میانی سرپل‌ذهاب، فرماندهی عملیات‌های مهمی از جمله «تنگه کورک» و «مطلع‌الفجر» را با همکاری سرداران شهید حاج‌محمود شهبازی و حاج‌حسین همدانی بر عهده داشت و سپس فرماندهی محور مهران را عهده‌دار شد و پس از آن، به عنوان فرمانده عملیات سپاه منطقه ۷ فعالیت کردند.

شهید شادمانی عملیات برون مرزی علیه صدام را سازماندهی می‌کرد

وی با بیان اینکه در اواخر سال ۱۳۶۱، همزمان با تشکیل تیپ «انصارالحسین(ع)»، ایشان به عنوان جانشین این تیپ در کنار شهید حاج‌حسین همدانی ایفای نقش کرد و در عملیات‌های متعددی از جمله «والفجر ۲» حضور داشتند، بیان کرد: در سال ۱۳۶۲، با همت شهید شادمانی، لشکر احتیاط بسیجی در استان همدان به اسم «حضرت حجت(عج)» متشکل از ۱۳ گردان تشکیل شد وبا فرماندهی ایشان عملیات «تحریر القدس» در منطقه دربندی خان انجام شد و همچنین از بنیان‌گذاران «قرارگاه رمضان» بود که عملیات‌های برون‌مرزی سپاه را علیه رژیم صدام سازماندهی می‌کرد.

این پژوهشگر دفاع مقدس با بیان اینکه شهید شادمانی در سال ۱۳۶۴ به عنوان فرماندار و فرمانده سپاه پاوه منصوب شد، ادامه داد: در پاوه با تشکیل «تیپ حمزه سیدالشهدا» متشکل از پیشمرگان کرد مسلمان، هدایت نیروها علیه ضدانقلاب را بر عهده گرفت.

وی با اشاره به اینکه شهید شادمانی در سال ۱۳۶۵ به لشکر انصارالحسین(ع) بازگشت و در عملیات‌های «کربلای ۴» و «کربلای ۵» حضور داشتند، افزود: از اوایل سال ۱۳۶۶ تا سال ۱۳۶۷، به عنوان فرمانده لشکر انصارالحسین(ع) در عملیات‌های «والفجر ۸»، «نصر ۴»، «بیت‌المقدس ۲» و «والفجر ۱۰» نقش‌آفرینی کرد.

مساوات با بیان اینکه در سال ۱۳۶۷ شهید شادمانی، فرماندهی لشکر ۶ ویژه پاسداران را بر عهده گرفت و پس از آن به نیروی زمینی سپاه پیوست و به عنوان فرمانده عملیات این نیرو خدمت کرد، ادامه داد: فرماندهی لشکر ۴ بعثت، فرماندهی قرارگاه حمزه سیدالشهدا(ع) در شمال غرب، و فرماندهی عملیات ستاد کل نیروهای مسلح از دیگر مسئولیت‌های شهید شادمانی در دهه ۸۰ و ۹۰ بود.

این رزمنده دفاع مقدس با بیان اینکه در سال ۹۵، شهید شادمانی به عنوان مسئول هماهنگ‌کننده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص) در کنار سردار سپهبد شهید غلامعلی رشید حضور پیدا کرد، افزود: پس از شهادت سردار رشید در جریان جنگ ۱۲ روزه، شهید شادمانی بلافاصله با حکم فرماندهی معظم کل قوا، به عنوان فرمانده قرارگاه مرکزی خاتم‌الانبیاء(ص) منصوب شد و در نهایت، چند روز پس از پذیرش این مسئولیت خطیر، در حین انجام مأموریت توسط رژیم منحوس صهیونیستی به فیض شهادت نائل آمد.

ویژگی‌های شخصیتی و مکتب فرماندهی شهید شادمانی

وی با بیان اینکه شهید شادمانی در نگاه همرزمان، فرماندهی دقیق، هوشمند و مبتکر بود، تاکید کرد: تدوین دکترین نظامی کشور در سال ۱۳۸۸ از جمله اقدامات راهبردی ایشان محسوب می‌شود که نشان‌دهنده اشراف اطلاعاتی و نظامی عمیق این شخصیت برجسته نظامی بود بود.

مساوات ادامه داد: شهید شادمانی به تاسی از سیره سردار شهید حاج‌قاسم سلیمانی، همواره شعار «بیایید» را به جای «بروید» سرلوحه خود قرار داده بود و همواره پیشگام در صحنه‌های خطر و مهلکه‌ها حضور داشت.

وی با بیان اینکه شهید شادمانی بسیار متعهد و ولایتمدار بودند، افزود: اولویت دادن به مصالح نظام بر امور شخصی، تقوا، مردم‌داری و تعامل نزدیک و انسانی با نیروهای تحت امر به‌ویژه سربازان و بسیجیان در خطوط مقدم، از جمله ویژگی‌های برجسته‌ای بود که او را به فرمانده‌ای الگو و تراز انقلاب اسلامی تبدیل کرده بود.

این پژوهشگر دفاع مقدس ادامه داد: شهید شادمانی در میان نیروها و فرماندهان، به عنوان شخصیتی وارسته و جان‌نثار شناخته می‌شد که همین ویژگی‌ها، اعتماد فرماندهان عالی نظام را به ایشان دوچندان کرده بود.

وی با بیان اینکه شهید شادمانی از نیروها سرکشی می‌کرد، افزود: حضور فرمانده در لایه های زیرین نظامی باعث می‌شد که نیروها از ایشان تبعیت کنند و ایشان را به عنوان فردی از خود گذشته می‌دیدند.

باید به یاد داشته باشیم که شهید علی شادمانی رفت، اما میراث او در لایه‌های پنهان امنیت امروز ایران زنده است. او به نسل‌های جوان نیروهای مسلح و مدافعان وطن آموخت که برای «فرمانده بودن»، لازم نیست از «انسان بودن» فاصله گرفت. او ثابت کرد که «انقلابی‌گری» یعنی هم‌زمان با شمشیر عدالت، زرهِ تقوا نیز بر تن داشت. یاد او، نه فقط در کتاب‌های نظامی، که در جان کسانی زنده است که می‌دانند امنیت امروز، مرهون مردانی است که «فکر» و «خون» خود را وقف این سرزمین کردند.